Pragnę odnieść się do tematu wyjątkowo trudnego, w tym choćby sensie, że Beskid Śląski posiada w Karpatach najbardziej obfitą i urozmaiconą sieć znakowanych ścieżek. Szlaki te, a z pewnością ich duża część pamięta jeszcze przełom XIX i XX wieku, gdyż wiele z nich tworzonych było (podobnie jak i niektóre schroniska) przez niemiecką organizację turystyczną „Beskidenverein”, z którym z coraz większym powodzeniem rywalizowały m.in. w Beskidzie Śląskim agendy przedwojennego Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego.

Beskid Średni od wielu lat niepoprawnie nazywany bywa Makowskim. Góry to równie wymagające jak każde, a że również piękne, nie ulega żadnej wątpliwości. Chociaż nie można ich porównać np. z Tatrami, udający się „zakopianką” lub wracający spod Giewontu muszą za każdym razem i to dwukrotnie przez istotny fragment Beskidu Średniego przejechać.
Beskid Średni to m.in. Łysina z Lubomirem, to Kotoń z Koskową Górą ale również Barnasiówka czy Lanckorońska Góra na samym pograniczu z Pogórzem Beskidów. Generalnie jest to teren do wędrówek łatwiejszy, bezpieczniejszy z uwagi na wysoko podchodzące osiedla i przysiółki, ale także wyborny do wycieczek czy wypadów krótszych z niezliczonymi możliwościami dalekiego podjazdu w głąb pasm samochodem czy autokarem wycieczkowym.

Beskid Mały. Przede wszystkim wcale nie jest taki mały. Ale, że do dziś mało znany, potwierdzają fachowe statystyki. To „góry domowe” Karola Wojtyły, gdzie stoi Groń Jana Pawła II a kaplica papieska nieopodal szczytu Leskowca pozostaje najważniejszym a na pewno najliczniej odwiedzanym centrum pielgrzymkowym w całych Beskidach.
Do tematu Gronia a zwłaszcza człowieka, któremu zawdzięczamy „żywe powiązanie” Beskidu Małego z Janem Pawłem Wielkim, wrócę na końcu tekstu.
Aby nawiązać do pierwszych szlaków w tej części Beskidów, tj. między dolinami Skawy, Soły i Białej trzeba cofnąć się do lat międzywojennego PTT oraz pierwszej dekady pracy PTTK w latach 50-tych.

Beskid Żywiecki ciągnący się od granicy polsko słowackiej w rejonie Zwardonia i Wielkiej Raczy na zachodzie po doliny Skawy i Bystrzanki na wschodzie to ogromnie rozbudowane „gospodarstwo szlakowe”. Ma to gospodarstwo z jednej strony około 1000 kilometrową długość a z drugiej przeciekawą tych szlaków historię. Ukochany przez wielu turystów „worek raczański” to bardziej atrakcyjne rejony Żywieckiego Parku Krajobrazowego określane jako serce Żywiecczyzny. Podobnie jak na większości obszarów Beskidu Żywieckiego gospodarzył tutaj Oddział Żywiecki, kiedyś – w latach międzywojennych PTT, obecnie PTTK. Mijały dekady, zmieniali się ludzie, ale te góry zawsze były pod szczególnie dobrą szlakową opieką żywieckich gospodarzy.

Gdy spoglądamy na majestatyczne i zawsze groźne Pilsko, spacerujemy po uroczych Halach Rysiance czy Lipowskiej, lub obserwujemy dolinę Soły z majestatycznie wysuniętego ku Kotlinie Źywieckiej szczytu Przybora nad Juszczyną, musimy poczuć ten sam niepowtarzalny klimat, smak tych okolic. Jest on tak samo niepowtarzalny jak sąsiedni Rachowiec nad Zwardoniem czy urokliwy płaskowyż Przegibka w sąsiednim Paśmie Wielkiej Raczy. Zawsze gospodarzył na tych rozległych dziedzinach Oddział PTTK „Babiogórski” w Żywcu.